WEB BLOG
this site the web

Me... ¿perdonas? pero... si yo no hice nada

Bueno, este será el primer suceso a debatir.

Como sabemos en la vida nos encontramos con diferentes tipos de personas, aquellas que son amables, pedantes, flojas, activas, cómicas, emotivas, solidarias, etc. Pero nunca, nunca falta aquella persona, la cual recurre a ti para tener un escucha compartir sus sentimientos, quizá hay muchas cosas en común o no pero por alguna extraña razón nos inclinamos para ser dulces y de corazón y mente abierta por lo cual accedemos a compartir opiniones con dicho individuo.

Sin embargo; por x o y razón el conocido, amigo, hermano, como gusten llamarlo cree confiadamente que somos parte de su propiedad o algo por el estilo. A mi parecer esto suceda ya que muchas veces somos permisivos y el día que decidimos solo estar para nosotros mismo, ocurre un enojo indiscriminado en nuestra contra. Por obvias razones sabes que la que esta mal es la persona enfrente; aquella que estalla en llanto o indiferencia a causa de la rabia y furia que siente por no estar a su merced.

La pregunta clave aquí es ¿alguna vez se han sentido culpables en esta situación? ¿Por qué? Si nosotros no hemos hecho nada malo solo, tomar el tiempo para nosotros o decir una verdad dolorosa en respuesta a la petición.
Tiempo después dicha persona nos busca y ofrece una disculpa, ¿ustedes que harían? ¿Lo/a perdonarían?

Para concluir, hay un dicho popular que dice – es de sabios perdonar- ¿Ustedes lo creen cierto? Y si lo hacen, lo hacen porque... ¿Le temen al karma o es simple flexibilidad humana?

0 comentarios:

Publicar un comentario

 

W3C Validations

Cum sociis natoque penatibus et magnis dis parturient montes, nascetur ridiculus mus. Morbi dapibus dolor sit amet metus suscipit iaculis. Quisque at nulla eu elit adipiscing tempor.

Usage Policies